Poéticas para a memoria dunha guerra allea (en proceso)

Banja Luka-Sarajevo, Seis de novembro de 2023

O límite é o verdadeiro protagonista do espazo.

O presente, outro límite, é o verdadeiro protagonista do tempo.

María do Cebreiro

A fotografía fascina pola relación entre dous momentos: instante e pasado. Un que se eterniza, outro se deixa escapar. O disparo permite a posibilidade de seccionar o contínuo espazo-temporal e reducilo a un plano bidimensional capturando o efímero para arrastralo ao eterno.

Transito a paisaxe nun vehículo, mentres restos dunha luz mortecina atravesan o obturador e debuxan nun sensor un código binario. A paisaxe pode ser apenas iso. A ollada sobre o terreno, emoción e experiencia vinculada á ollada. Un código, unha construción humana. Pode ser moito máis: Territorio e cultura, ecosistema. Mas vamos nun vehículo, non facemos parte da paisaxe, atravesámola.

Desaparece dos nosos ollos. Porén, a cámara permite capturalo e transformalo nunha sofisticada ensoñación. Como imaxes novecentistas, a paisaxe xa non está, fica apenas o sesgo da ollada, certa dor, e a éxtase stendhaliana provocada por unha beleza moribunda.

Estas fotografías forman parte dun proxecto que se constrúe a través da lembranza da guerra de Bosnia. Vista de lonxe. Como unha melodia nunha radio ouvida na infancia. É o rumor dunha pregunta mal formulada: Os espazos incomprendidos que perviven atados ao subconsciente.
Quero contar unha experiencia íntima, recuperar unha atmósfera escura e densa. Un abismo estraño. Un retrato do que non se comprende.

Proxecto financiado por PROPUESTAS VEGAP 2023

ES

La fotografía fascina por la relación entre dos momentos: instante y pasado. Uno que se eterniza, otro, se deja escapar. El disparo permite la posibilidad de seccionar el continuo espacio-temporal y reducirlo a un plano bidimensional capturando lo efímero para arrastrarlo a lo eterno.

Transito paisaje en un vehículo, mientras restos de una luz mortecina atraviesan el obturador y dibujan en un sensor un código binario. El paisaje puede ser apenas eso. La mirada sobre el terreno, emoción y experiencia vinculada a la mirada. Un código, una construcción humana. Puede ser mucho más: territorio y cultura, ecosistema. Pero vamos en un vehículo, no formamos parte del pasisaje, sólo lo atravesamos.

Desaparece ante nuestros ojos. Sin embargo, la cámara permite capturarlo y transformarlo en una sofisticada ensoñación. Como imágenes novecentistas, el paisaje ya no esta, queda apenas el sesgo de la mirada, cierto dolor, y el éxtasis stendhaliano provocado por una belleza moribunda.

Estas fotografías forman parte de un proyecto que se construye a través del recuerdo de la guerra de Bosnia. Vista de lejos. Como la melodía de una radio escuchada en la infancia. Es el rumor de una pregunta mal formulada: los espacios incomprendidos que perviven atados al subconsciente.

Quiero contar una experiencia íntima, recuperar una atmósfera escura y densa. Un abismo extraño. Un retrato de lo que no se entiende.

Proyecto financiado por Propuestas VEGAP 2023

EN

Photography fascinates because of the relationship between two moments: instant and past. One eternalizes, the other escapes. The shot allows the possibility of sectioning the spatio-temporal continuum and reducing it to a two-dimensional plane, capturing the ephemeral to drag it to the eternal.

I travel through the landscape in a vehicle, while traces of a fading light pass through the shutter and debug a binary code on a sensor. The landscape can be just that. A glimpse on the ground, emotion and experience linked to the glimpse. A code, a human construction. It can be much more: territory and culture, ecosystem. But we go in a vehicle, we do not become part of the landscape, we cross it.

It disappears from our eyes. Therefore, the camera allows us to capture it and transform it into a sophisticated reverie. As noucentist images, the landscape is no longer there, there is only the slant of the eye, a certain gold, and the Stendhalian ecstasy provoked by a dying beauty.

These photographs are part of a project that is built through the memory of the Bosnian war. Long view. Like a melody in a radio heard in childhood. It is the rumor of a badly formulated question: The misunderstood spaces that remain tied to the subconscious.
I want to tell an intimate experience, to recover a dark and dense atmosphere. A strange abyss. A portrait of what is not understood.