Statement

A miña formación alicérzase en dúas áreas -a música e a fotografia- que dialogan dun xeito paradoxal: a música como arte baseada na intanxibilidade e na necesidade do tempo, frente a fotografía que pretende, precisamente, vencer o tempo: inmortalizar o efémero e facelo tanxíbel nun plano bidimensional.

Movido pola vontade de preservar o pouso das melodías, utilizo a cámara. É, tal vez, o desexo de salvar a memoria do pathos. Construir relatos desde a nostalxia, que se vertebran ao redor de personaxes extemporáneas, como Mahler ou Zweig, consciente de que o universo ao que pertencen xa non é. Envolvido na atmosfera da música do século XIX, experimento coa imaxe para reconstruir pegadas, para representar imaxinarios oníricos, apenas formas, sombras e texturas da saudade.

O retorno é unha empresa imposíbel. Porén, porfiar no relato axúdame a atopar matices, a ampliar o pentagrama, a criar un lugar -unha ficción, aínda que sexa- que nos protexa, un non-lugar para a sensibilidade; a aura dunha época pasada que nos ampare frente as incertezas da posmodernidade: unha melodía visual, que calma, aínda que non nos salve.

ES

Mi formación se centra en dos áreas – la música y la fotografía – que dialogan de forma paradójica: la música como arte basado en la intangibilidad y en la necesidad de tiempo, frente a la fotografía que pretende, precisamente, vencer el tiempo: inmortalizar lo efímero y anclarlo a un plano bidimensional.

Movido por la voluntad de preservar el poso de las melodías, utilizo la cámara. Es, tal vez, el deseo de salvar la memoria. Construir relatos desde la nostalgia, que se vertebran alrededor de personajes extemporáneos, como Mahler o Zweig, conscientes de que el universo al que pertenecen ya no existe. Envuelto en la atmósfera de la música del siglo XIX, experimento con imágenes para reconstruir huellas, para representar imaginarios oníricos, apenas formas, sombras y texturas de añoranza.

Retornar es una empresa imposible. Sin embargo, indagar en el relato me ayuda a encontrar matices, a ampliar el pentagrama, a crear un lugar – una ficción, aunque sea – que nos proteja, un no-lugar para la sensibilidad; el aura de una época pasada que nos ampare frente a las incertezas de la posmodernidad: una melodía visual, que calma, aunque no nos salve.

EN

My training focuses on two areas – music and photography – that dialogue in a paradoxical way: music as an art based on intangibility and the need for time, as opposed to photography that aims precisely to overcome time: to immortalize the ephemeral and make it tangible on a two-dimensional plane.

Moved by the desire to preserve the aftertaste of the melodies, I use the camera. It is, perhaps, the desire to save the memory. Building stories from nostalgia, which are structured around extemporaneous characters, such as Mahler or Zweig, aware that the universe to which they belong no longer exists. Wrapped in the atmosphere of 19th century music, I experiment with images to reconstruct traces, to represent dreamlike imaginaries, barely forms, shadows and textures of longing.

To return is an impossible enterprise. However, delving into the story helps me to find nuances, to expand the pentagram, to create a place – a fiction, if only – that protects us, a non-place for sensitivity; the aura of a bygone era that protects us from the uncertainties of postmodernity: a visual melody that calms us, even if it does not save us.